محمدحسين رفيعى فنود
استاد دانشگاه تهران
دکترای پلیمر و فعال صلح
دکتر محمدحسین رفیعی فنود
دکتر محمدحسین رفیعی فنود، استاد دانشگاه، پژوهشگر و نویسنده، در فروردین ۱۳۲۴ در روستای فنود از توابع بیرجند متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و بخشی از تحصیلات متوسطه را در روستاهای فنود و مود گذراند و سپس برای ادامه تحصیل به بیرجند رفت. علاقه به دانش و پژوهش، مسیر زندگی او را به دانشگاه تهران و تحصیل در رشته شیمی رساند؛ مسیری که در ادامه با تحصیلات تکمیلی در خارج از کشور و دریافت دکترای شیمی با گرایش شیمی‌فیزیک پلیمرها ادامه یافت.
بخش مهمی از فعالیت علمی رفیعی فنود به تدریس و تحقیق در حوزه پلیمر در دانشکده علوم دانشگاه تهران اختصاص داشته است؛ جایی که از سال ۱۳۶۶ فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد. آشنایی او با صنایع شیمیایی و مسائل تولید و توسعه صنعتی ایران، زمینه‌ساز مطالعات گسترده‌ترش در اقتصاد و توسعه شد. او حاصل این مطالعات را در قالب مقاله‌ها و نوشته‌هایی با زبان نسبتاً ساده و قابل‌فهم برای مخاطبان غیردانشگاهی نیز منتشر کرده است.
از دیگر زمینه‌های فعالیت او می‌توان به نویسندگی و انتشار دیدگاه‌های پژوهشی درباره توسعه درون‌زا، ظرفیت‌های صنعتی ایران و ارتباط علم با مسائل اقتصادی اشاره کرد. زندگی علمی دکتر رفیعی فنود نمونه‌ای از پیوند میان تجربه دانشگاهی، شناخت صنعت و دغدغه پیشرفت کشور است؛ شخصیتی که ریشه‌های زندگی‌اش در خراسان جنوبی قرار دارد و مسیر علمی‌اش از بیرجند تا دانشگاه تهران و مراکز دانشگاهی خارج از ایران امتداد یافته است.
Dr. Mohammad Hossein Rafiei Fanood is an Iranian academic, researcher, and writer born in April 1945 in the village of Fanood, near Birjand in South Khorasan. After completing his early education in the region, he studied chemistry at the University of Tehran and later pursued advanced studies in the United Kingdom, earning a doctorate in polymer chemistry.
Beginning in 1987, Rafiei Fanood taught and conducted research in polymer science at the Faculty of Science of the University of Tehran. His academic interests also expanded to Iran’s chemical industries, industrial development, and economic growth. Through articles and publications, he has explored the relationship between scientific knowledge, domestic industrial capacity, and sustainable development, building a career that connects university research with broader questions of Iran’s progress.